ناصر آبروشن

ِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ

«کُلُّ نَفْسٍ ذائِقَةُ الْمَوْتِ وَ نَبْلُوکُمْ بِالشَّرِّ وَ الْخَیْرِ فِتْنَةً وَ إِلَیْنا تُرْجَعُونَ »

«هر کسی چشندۀ طعم مرگ است و ما شما را به خیر و شر می‌آزماییم و آن‌گاه به‌سوی ما بازگشت داده می‌شوید.»

با سلام و درود به رهبرکبیرانقلاب‌اسلامی حضرت امام خمینی، و با سلام به روح تمامی شهدای اسلام و با سلام به سید و سرور شهیدان، امام حسین(ع)، وصیت خویش را آغاز می‌نمایم:

اول از همه لازم است که چند سطر از وصیت‌نامۀ حسین‌بن‌علی را که در روز و شب عاشورا [...] به یاران وفادار خود که در انتظار شهادت نشسته بودند [...] ، فرمود: «ای یاران وفادار من! ای بلندپایگان! در جهاد با دشمن و دفاع از دین پایداری کنید و بدانید که مرگ همانند پُلی است که شما را از سختی‌ها و دشواری‌ها می‌رهاند و به جهان جاویدان منتقل می‌کند. آیا کسی پیدا می‌شود که بخواهد از یک زندان دردناک به جایگاهی آباد و باغی زیبا منتقل شود؟! ولی مرگ برای دشمنان شما همانند پُلی است که آن‌ها را از کاخ زیبایی به زندانی سخت و دردناک منتقل می‌سازد.» را بیان کنم. و من در همین‌جا و با توجه به وصیت آقا امام حسین به تمامی اقوام [و] آشنایان می‌گویم که باید از این‌چنین کسانی پیروی کرد که از جان و مال خود به‌خاطر دین و مذهب و ناموس گذشتند و باید راه آن‌ها را ادامه داد.

مادرم، تاج سرم! ای کسی که هرچه از تو بگویم و هرچه از خوبی‌هایت بگویم باز کم است، این را بدان که انسان یک روز به دنیا می‌آید و روزی هم از دنیا می‌رود و تنها کردارها و اعمالش بر جای می‌ماند؛ پس هر انسانی عاقبت خواهد مُرد و بهتر است که انسان در راه مکتب و هدفش کشته شود. از مرگ من ناراحت نباش؛ زیرا نزد خداوند بزرگ زنده‌ام و روزی‌ام را می‌گیرم و فقط جسم من است که از میان شما رفته. پس از مرگم ناراحت نشوید و برای من سیاه نپوشید.

مادر عزیزم! می‌دانم که از مرگ من ناراحت خواهی شد؛ اما این را بدان کسانی که برای جهاد در راه حق کشته شوند، زنده هستند و پیش خدای بزرگ بهره‌مند می‌شوند. امیدوارم که خدای بخشنده و مهربان، من را از همان بندگان شهیدش قرار دهد.

ای پدر! ای کسی که شب و روز در راه رفاه خانواده و برای ما زحمت کشیده‌ای، بدان که تا لحظۀ مرگ و همیشه به یادت هستم و قدر زحمات تو را خوب می‌دانم، ولی چه کنم که نمی‌توانم آن را جبران کنم. پس فقط می‌توانم به شما و مادرم بگویم که مرا حلال کنید و مرا به بزرگواری خودتان ببخشید و بدانید که اگرچه من از میان شما رفته‌ام، ولی به جایگاهی بهتر و والا شتافته‌ام؛ پس برایم ناراحت نشوید.

خواهران، برادران و دوستان و آشنایان! من همیشه به یاد شما بودم و از همین‌جا از شما طلب بخشش و حلالیت می‌نمایم و به همۀ شما وصیت می‌کنم که هیچ‌وقت نماز خود را ترک نکنید؛ زیرا نماز ستون دین است و نماز است که انسان را از هر پلیدی پاک می‌دارد. و از شما خواهش می‌کنم که هیچ‌وقت از اطاعت خدای متعال غافل نشوید؛ چون بعداً دیگر پشیمانی سودی نخواهد داشت. و سعی کنید به افراد ضعیف کمک کنید، مخصوصاً به یتیمان.

همیشه خود را کوچک‌تر از بقیه حساب کنید؛ زیرا که جهل و غرور بی‌جا باعث تباهی است. در جلسه‌هایی که مخارج بالایی صرف آن‌ها شده شرکت نکنید و به‌جای پول خرج کردنِ الکی، به افراد ستمدیده و ناتوان کمک کنید. در اوج قدرت و بزرگی، مرد باشید و همیشه طرفدار حق باشید و به‌خاطر هیچ‌چیزی پا روی حق نگذارید.

ای عزیزان! مسلمان باشید که انسان یک‌بار به دنیا می‌آید و یک‌بار خواهد مُرد؛ پس تا می‌توانید اطاعت پروردگار را به جای آورید و کارهای نیک انجام دهید.

من در همین‌جا وصیت خود [را] تمام می‌نمایم و از تمامی جوانان انقلابی می‌خواهم که راه اسلام و شهدا را ادامه دهید.

والسلام

و من ‌الله ‌التوفیق

گل باغ شهادت هر کـه بویید
بهاران بر مزارش لاله رویید

اگـر عاشق نبـاشی در عبادت
کجا پیدا کنی رمـز شهادت

برادر کوچک شما، ناصر آب‌روشن - ۱۳۶۴/۰۲/۰۵